niedziela, 22 kwietnia 2012

I co dalej?


W życiu nie o to chodzi, by się nie męczyć –  lecz o to, by biec dalej pomimo zmęczenia

Minął tydzień od jednego z ważniejszych dni w mojej biegowej karierze. Postawiłam na regeneracje bo okazało się, że jeszcze w środę przebiegnięcie 5 km to był bardzo duży wysiłek - kolki, skurcze. Mimo, że rwałam się do biegania to posłuchałam mojego organizmu, który stanowczo mówił - nie! Mam nadzieję, że to był dobry wybór, czas pokaże. A póki co na mojej twarzy pojawia się uśmiech gdy tylko pomyślę o Przytoku i o tych 21 kilometrach:)

I co dalej? Na pewno z biegania nie rezygnuję i myślę, że to dopiero początek. Obiecałam sobie, że jeśli dobrze pójdzie mi w Przytoku to zapiszę się na półmaraton do Grodziska i tak właśnie zrobiłam. 10 czerwca razem z innymi członkami Drużyny Gazety stanę na starcie najlepszego półmaratonu w Polsce - to tam biegnie się po życiówki i łamie czasy - dzięki setkom kibiców, którzy dodają sił przez całą trasę. We wrześniu półmaraton w Zielonej Górze, który mam nadzieję pomogę zorganizować. W między czasie pewnie inne, mniejsze biegi no i w przyszłym sezonie trzeba będzie zmierzyć się z tymi 42 km. Być może padnie na Kraków, może Dębno - wszystko w swoim czasie, na pewno pobiegnę:) A kiedyś kiedyś pojadę do Berlina lub Londynu - ah, rozmarzyłam się. Za mną pierwszy krok, ale przede mną jeszcze długa droga, na szczęście nie samotna:)

Co do Krakowa. To już od wczoraj myślami jestem z tymi, którzy dziś reprezentowali Zieloną Górę w Maratonie Krakowskim. Cała nasza siódemeczka  nie dość, że dobiegła do mety to z naprawdę dobrymi czasami!:) Cieszę się razem z nimi, gratuluję i żałuję, że nie mogłam kibicować tam na miejscu.

Czas rozpocząć treningi, aby w tym Grodzisku dobiec z przyzwoitym czasem (mniejszym niż 2:12;p).

sobota, 14 kwietnia 2012

Pierwszy Półmaraton - 2:12

                                                              
Ostatnie zdjęcie to moja obstawa;)

Udało się, udało, udało!:) A było to tak:

Godzina 7:15 pobudka. Niewielkie śniadanie - bo nic przełknąć nie mogłam. I oczywiście dużo dużo wody od 2 dni, aż do dziś do 10:00. Na miejscu trema opadła, bo była drużyna, bo byli znajomi, bo był masaż rozgrzewający nogi i dostałam koszulkę od naszej blondynki. 20 minut przed startem krótka drużynowa rozgrzewka i ... już. Ustawiłam się przy moich balonikach na 2:15 (biegacze, którzy pomagają ukończyć bieg w określonym czasie) i tylko czekałam na start. Znów stres i adrenalinka dała o sobie znać. W końcu strzał i zaczęła się walka. Pierwsze 10 km biegło się wspaniale - nawet ich nie poczułam. Pogoda dopisywała - słońce, lekki wiatr. Nie obeszło się bez jednej niemiłej niespodzianki na trasie - brak wody na pierwszym punkcie.
Na szczęście moi pacemakerzy tak mnie motywowali i pilnowali, żebym nie biegła za szybko, że dobiegłam do drugiego punktu z wodą, tam już była. Najbardziej bałam się podbiegu w Łazach, a okazał się zwykłą górką - gdyby mi nie powieli nawet bym nie wiedziała, że to ta "góra". Czas płynął szybko, tak samo jak pękały kolejne kilometry. Warto było pobiec z balonikami i trzymać tempo - wyprzedzanie osób na ostatnich kilometrach - bezcenne!:) Ani razu nie poczułam jakiegoś zbyt dużego zmęczenia, zero zadyszki i kolek - nie to co biegacze, których mijałam na trasie:) Ostatni kilometr dłużył się niemiłosiernie, a jak dostałam żółtego tulipana od małej dziewczynki to łzy radości same mi do oczu napłynęły. 300 metrów przed metą czekał Łukasz, Atom i pozostali, których doping pomógł pokonać ten ostatni, morderczy odcinek - nie poszli na masaż, nie zajęli się sobą tylko czekali na wszystkich i dlatego nie zamienię tej drużyny na żadną inną:) Na mecie czekała już Ania, a ja się poryczałam na dobre ze szczęścia:) Dostałam upragnioną wodę i medal i dopiero wtedy poczułam, że niemiłosiernie bolą mnie nogi. Masaż był zbawieniem, a zaraz po, oczywiście telefony do rodziców i znajomych.
Ostatecznie zamknęłam się w czasie 2:12 wg mojego zegarka. Fajnie, że czas dobry, ale to nie jest w tym momencie najważniejsze. Ważne, że się udało! I już zazdroszczę przyszłorocznym debiutantom tej radości, bo moja już będzie inna, taka lub jeszcze większa będzie dopiero po maratonie, czyli w przyszłym sezonie:)

Dziękuję drużyno! Mam nadzieję, że to nie koniec naszej wspólnej przygody z bieganiem!

A teraz idziemy świętować:)



niedziela, 8 kwietnia 2012

Tydzień startowy...





6 dni... a mnie już dopada delikatny stres. Byłam dziś (tak, dziś, w pierwszy dzień świąt!) na treningu, który bardzo podniósł mnie na duchu i dodał pewności siebie. Rozbiegałam nadwyrężony bark, przez który miałam krótką dwu - treningową przerwę. Boli jeszcze, ale o wiele mniej. Chyba wolę biegać sama. Ostatnie 8 km biegłam 53 minuty, a dziś 9 km przebiegłam w 48 minut. Widzę efekty. Dziś miałam wspaniałe samopoczucie. Łydki nie bolały w ogóle, rytm złapałam bardzo szybko, żadnych kolek. Cudnie. Były momenty walki z samym sobą, jak zawsze i dałam radę. Dodatkowo obok płynąca rzeka, spokój i cisza. Lubię biegać sama. Spokojne, wolne, swoje tempo.
Jeszcze 3 treningi przed startem. Tylko czy aż? Nie potrafię powiedzieć. Myślę, że dałam z siebie wszystko co mogłam. Teraz już nic nie zmienię, nie nadrobię nieprzebiegniętych kilometrów. Wierzę, że będzie dobrze, że dam radę i już za niespełna tydzień będę jedną z najszczęśliwszych osób na świecie przekraczając metę mojego pierwszego półmaratonu.


czwartek, 15 marca 2012

Miesiąc!


 


Minęło prawie 5 tygodni od pierwszego treningu Drużyny Gazety. Pamiętam doskonale ten przenikliwy mróz, który zachęcał jedynie do schowania się pod kocem z książką w dłoniach i około 30 zakapturzonych odważnych, którzy podjęli wyzwanie i pokonali samych siebie wynurzając się z domu w swoim dresiku. Wtedy 30 minut ciągłego biegu było wyczynem, a dziś tak rozpisany trening zalicza się do tych lżejszych, mniej wymagających, co wcale nie znaczy, że mniej męczących, bo tempo oczywiście jest trochę szybsze niż na początku. Drużyna zżyła się ze sobą bardzo - mimo tego, że niektórzy nas opuszczają, a niektórzy dołączają. Wspieramy się nawzajem i motywujemy, bo tutaj nie można pójść na skróty - co poniektórzy zaczęli już krzyczeć na tych o "słabszej kondycji";p. I dobrze, niech krzyczą - ktoś musi. Trzeba swoje wybiegać, a samemu byłoby trudniej - to fakt. Każdy trening to wyzwanie, każdy kolejny kilometr zwiększa poczucie własnej wartości i zbliża do mety półmaratonu w Przytoku. Są chwile słabości. Często gdy jestem na 2-3 kilometrze i nie mogę wejść w rytm, uspokoić oddechu to myślę sobie "co ja tutaj robię. ja chcę przebiec 20 km, a umieram na 2 pętli w parku, to bez sensu". Każdy tak ma. Są lepsze i gorsze dni. Czasem przebiegnę 10 km i mi mało i idę na siłownię czy potańczyć do Róż, czasem zrobię 5 km i mam dość. Zdarzyło się, że nie zrobiłam całego treningu bo nie dałam rady i też tragedii nie było. Słucham swojego ciała - czasem, aż za bardzo;)

Został miesiąc - dokładnie 4 tygodnie treningów i ostrej pracy, jedzenia makaronu i ograniczenia słodyczy. Jestem przekonana, że wszyscy biegacze Drużyny dadzą radę i przebiegną ten półmaraton. Moim celem jest dobiec do mety - koniec. Nie liczy się czas ani miejsce. O tym pomyślę kiedyś. Jednak jeśli nie uda mi się przebiec całej trasy to końca świata nie będzie. I na pewno nie odpuszczę - nie wrócę na przysłowiową "kanapę" tylko dlatego, że się nie udało! Przytok jest trudnym półmaratonem - dużo podbiegów  - i trzeba wziąć to pod uwagę wyznaczając sobie cel na miarę swoich możliwości. U mnie podbiegi "leżą" i zamierzam nad nimi popracować więcej - mam jeszcze trochę czasu.

Drużyno, damy radę! Dziękuję, że jesteście! Jesteście wspaniali i nie zamieniłabym Was za nic w świecie! Bez Was treningi nie byłyby takie przyjemne mimo, że męczące:)

 I pamiętajcie! Miesiąc! Wszystko zależy teraz od nas - włączamy 5 bieg i biegniemy do Przytoku!:)
Motywujemy tych co zdemotywowani i krzyczymy na tych co się lenią! I się nie kłócimy;)

PS1. Dziś zauważyłyśmy, że coraz mniej kobiet się pojawia na treningach - ja się wcale nie dziwię. Nasi mężczyźni bardzo mili i sympatyczni, owszem, ale co jeden to zajęty i może dlatego odpuściły;p

niedziela, 11 marca 2012

Straszny Tydzień


                                                                                          źródło: polskabiega.pl


Tydzień temu, kiedy przebiegłam 15 km byłam taka szczęśliwa i dumna z siebie. Byłam pewna, że półmaraton jest już w zasięgu ręki... I przyszedł wtorek, czyli dzień "na nie". Czwartkowy trening też nie był taki jakbym chciała, aby był.  Rozpoczęło się od miłego akcentu złożenia życzeń od naszych mężczyzn i  poczęstowania nas pysznymi cukiereczkami z okazji Dnia Kobiet, a potem przeszliśmy do biegu na 6 km. Tak się stało, że ruszyłam jako jedna z pierwszych i sobie biegłam pierwsze 2 km tempem Atoma - i wcale nie miałam wrażenia, że biegnę za szybko, o czym przypomniało mi moje nadwyrężone ścięgno. Zwolniłam więc i udało mi się zrównać z Karolem, z którym przebiegłam jeszcze 2 pętle. Z ostatniej zrezygnowałam, bo już nie tylko ścięgno, ale i kolano domagało się odpoczynku, a jeszcze czekały nas podbiegi - tym razem na o wiele dłuższej i bardziej stromej górce niż wcześniej. Po pierwszych 3 podbiegach myślałam, że wyzionę ducha, a po piątym, nie mogłam się pozbyć zadyszki - i nie tylko ja. Zrobiłam 10 takich podbiegów - o dwa mniej niż było w treningu, ale górka była dłuższa niż 50 metrów - na 9 podbiegu  zostałyśmy wraz z Anią zdublowane przez Olę i Atoma - który jeszcze wyprzedzał innych w trakcie podbiegania pod tą morderczą górkę. Wynagrodzeniem za ten trening były 2 godziny na basenie, w tym godzinny relaks w jacuzzi z Anną Marią;)
U mnie skończyło się to przeziębieniem i piątkową gorączką, która wróciła na sobotnim treningu, na którym w ogóle nie powinno mnie być. I znów nie zrobiłam całego planu treningowego - dlatego ten tydzień był taki straszny. Teraz potrzebuję wsparcia i motywacji, których na pewno z Waszej strony nie zabraknie!


wtorek, 6 marca 2012

Wszystko na nie




Dziś jest dzień, który zdarza mi się bardzo rzadko, ale jednak zdarza. "Dzień na nie" wypadł w dzień treningu, no i niestety trening również był "na nie". Z zaplanowanych 6 km przebiegłam może trzy - naciągane trzy.
Sprinty? Zrobiłam 5 - czyli tyle ile miało być, a że inni zrobili ciut więcej to już nie moja wina;p Doceniam internet w tel.komórkowych, bo gdyby nie to, to zamęczyliby nas na śmierć 12 sprintami po 100 metrów... no, ale rozumiem, starość nie radość - skleroza nie boli, ale nabiegać się trzeba:) I jeszcze jeden czynnik zniechęcający do biegania - przenikliwe zimno. Naprawdę lepiej mi było biegać przy minus 10 niż dzisiaj, mimo, że było nas wyjątkowo dużo i atmosfera gorąca. Cytat treningu:
Ania: "Pamiętajcie, że w czwartek 8 marca - Dzień Kobiet! " Na co Łukasz stwierdził, że kobiety w zeszłym roku nie były tak wymagające ;) Cóż:)

Zapraszam wszystkie kobitki po treningu na basen - 5 zł za 2h:) Kosztem Sauny - no, ale straty jakieś być muszą;p

Śmiało mogę przyznać, że rozpoczęcie biegania było bardzo dobrym pomysłem, a zdecydowanie się na półmaraton dobrą decyzją. Dałam radę przebiec 15 km bez zatrzymania się to i dam radę 21:)

PS 1. 10 marca niby Dzień Mężczyzny - akurat w sobotę;p
PS 2. W czwartek trening z Atomem - miało być zachęcająco, ale to samo w sobie nie brzmi dobrze;)

wtorek, 28 lutego 2012

Indywidualny trening





To nie jest tak, ze jak nie piszę to nie trenuję. Oczywiście, że trenuję i to w dodatku w moich nowych bucikach, które prezentuję na zdjęciu powyżej:) Bardzo wygodne, polecam sklep Run Planet w ZG:)

   Dziś niestety nie mogę uczestniczyć we wspólnym treningu drużyny gazety, dlatego wczoraj wybrałam się na pierwszy samotny trening. I od razu powiem, że o wiele przyjemniej biega się z kimś. Można porozmawiać - chociaż nie jestem fanką rozmów podczas biegu - i motywować siebie nawzajem. Na indywidualnym treningu trzeba znaleźć siłę w sobie co w pewnych momentach jest bardzo trudne. Ułożyłam sobie ponad 10 km trasę, zadbałam o to, żeby był chociaż jeden podbieg i po krótkiej rozgrzewce ruszyłam ulicami Zielonej Góry.  

   Bardzo szybko wpadłam w rytm, oddech był równy i łagodny, czym byłam mile zaskoczona. Niestety moje mięśnie ścięgien Achillesa i łydek nie chciały współpracować, prosiłam, błagałam, a one jakby udawały, że nie słyszą. Przebiegłam zaledwie kilometr i musiałam zrobić minutową przerwę na rozluźnienie mięśni i "strzepanie" tego napięcia dopiero wtedy mogłam kontynuować bieg, by po kolejnym kilometrze znów powtórzyć tą czynność. Każda przerwa nie trwała dłużej niż minutę, a była konieczna. Do teraz nie wiem dlaczego tak się działo - być może za krótko się rozgrzewałam. Dopiero na 6 kilometrze było o wiele lepiej, mogłam biec bez żadnych postojów, dlatego dołożyłam sobie gratisowy kilometr w kierunku Os. Leśnego. W czasie treningu mijałam kilku biegaczy i żałowałam, że nasze ścieżki się nie pokrywały - zawsze biegli w inną stronę niż ja:)
Trening zakończyłam 200 metrowym sprintem - nie ważne ile przebiegnę, zawsze mam siłę na optymalny finisz, za to biegi na krótkie dystanse nie są moim konikiem ze względu na szybsze tempo;p Ćwiczenia rozciągające oraz seria brzuszków były definitywnym zakończeniem poniedziałkowego samotnego treningu, z którego mimo wszystko jestem zadowolona.

  W tym miejscu chciałam bardzo podziękować zielonogórskim kierowcą, którzy widząc, że dobiegam do przejścia dla pieszych zatrzymywali się chętniej niż przed pieszymi (!). Wielki ukłon w Waszą stronę.

   Jeszcze kilka słów o treningu z zeszłego wtorku, który dla mnie był jednym z trudniejszych czego nie ukrywam. 6 km na rozgrzewkę - czyli 4 pętle wokół parku tysiąclecia. Kończąc drugą czułam się jakbym właśnie kończyła 4 pętlę. Odkryłam, że mój pierwszy kryzys mam zatem na 3 kilometrze. Dzięki towarzystwu Ewy udało mi się moment słabości pokonać i 3 pętla była już tylko przyjemna i lekka:)
Ostatni kilometr pobiegłam ciut szybszym tempem, żeby ocenić swoją formę, która wydaje mi się nie taka zła jak wcześniej myślałam. A dlaczego w takim razie ten trening był najtrudniejszy z wszystkich dotychczasowych? Bo po tych 6 km biegu zaczęły się podbiegi... 10 razy 50 metrów szybkiego biegu pod górkę. Większość tych podbiegów zaczynałam zaraz za Chudym Redaktorem i kilkoma innymi panami, których sprint mnie demotywował - takich szybkości ustawa nie przewiduje drodzy koledzy;)
Pierwsze podbiegi były stosunkowo lekkie. Każdy kolejny coraz trudniejszy - próbowaliśmy zmylić Łukasza co do ich ilości, ale liczył skrupulatnie;p 9-ty podbieg zrobiłam ostatkiem sił, a na 10 spasowałam. Podbiegłam, ale tempem dużo wolniejszym niż przy pierwszym podbiegu.
  Po owych podbiegach odezwały się inne niż dotychczas mięśnie i pierwszy raz, aż tak bardzo wszystko mnie bolało - nawet ręce i nadgarstki (te nadgarstki to już czułam po biegach na orientacje na sobotnim treningu).

Myślę, że teraz zaczyna się dla mnie najtrudniejszy i najbardziej wymagający czas treningów - zaczynam odczuwać ból różnych mięśni po każdym treningu co wcześniej się nie zdarzało, ale każdy wiedział, że kiedyś ten moment musi nadejść - krew, ból i łzy nadeszły, ale poddawać się nie zamierzam:)
Co więcej - udało mi się zachęcić jednego z kolegów do udziału w Przytoku - nie jest z ZG, będzie przygotowywał się samodzielnie i wystartuje razem ze mną:) Powodzenia Michale!:)

Drużyno! Życzę przyjemnego i suchego dzisiejszego treningu - duchem będę z Wami - powodzenia:)

PS Dziękuję tym co mnie wspierają:)

sobota, 18 lutego 2012

Bieg na Orientację...



Wzgórza piastowskie niebawem zaczną mi się śnić po nocach. Z podbiegami radzę sobie ciut lepiej, ale tylko ciut. Dzisiejszy trening był stosunkowo trudny ze względu na topniejący śnieg - wszędzie woda, częściowo zamarznięta, więc równie dobrze można było założyć łyżwy:) Przyznać trzeba, że było ciepło - co poniektórzy ściągnęli czapki, a inni biegli w samym krótkim rękawku - wreszcie można się przyjrzeć drużynie, która jeszcze tydzień temu opatulona była w czapki, kaptury i inne części odzieży ograniczające rozpoznawalność. Ze względu na ślizgawicę pobiegliśmy trasą awaryjną do Ochli i szybko rozdzieliliśmy się na kilka nie widzących siebie grupek. Stanęliśmy na krzyżówce, kawałek za tablicą "Ochla" i czekaliśmy na... Łukasza, który cofnął się po resztę - byliśmy przekonani, że się do nas wróci i powie gdzie dalej, ale nic takiego się nie stało. Kobieca intuicja podpowiadała nam, że wrócić tą samą trasą na pewno się nie wrócili, ewentualnie skręcili przy kąpielisku w górę no, a prosto na tzw. "dziką ochlę" to już na pewno nikt nie pobiegł. To pod przewodnictwem Marty (sama z pewnością bym się zgubiła) pobiegliśmy ścieżką rowerową wgłąb parku - ślisko jak ślisko, ale momentami tak mokro, że wpadaliśmy po kostki w wodę. No, ale biegliśmy i przeklinaliśmy Łukasza - i jak się potem okazało nie tylko my;) "O, szukają nas, i bardzo dobrze im tak" - usłyszałyśmy dźwięk telefonu. Przynajmniej mogliśmy się czuć bezpieczni i pewni, że o nas nie zapomnieli. Nasza 7 osobowa grupka, żeby było zabawniej podzieliła się jeszcze na dwie części. Nie wiem ile nam zajęło dotarcie pod amfiteatr - z 30 minut na pewno. Ostatnia góra, pod którą jeszcze do niedawna podejść nie mogłam była trudnym podbiegiem, ale dzięki motywacji dziewczyn udało się podbiec prawie na samą górę. I nie tylko my się gdzieś zapodzialiśmy - z każdej strony lasu wybiegali nasi biegacze, zmęczeni, ale zadowoleni.
Nie wiem czy przebiegliśmy planowe 10 km, a już na pewno nie był to bieg ciągły, ale trening zaliczam do udanych:) A teraz 2 dni przerwy:)

Miałam dziś momenty braku wiary w to, że uda mi się przebiec ten Przytok, no ale mam nadzieję, że to tylko przejściowe i mi przejdzie;p







sobota, 11 lutego 2012

Treningowy chrzest

Pierwszy krok – odróżnia zwycięzców od przegranych.
źródło: demotywatory.pl

To był bardzo, bardzo, bardzo przyjemny i wartościowy trening! Słoneczko tak pięknie świeciło i nas ogrzewało, że śnieg i mróz był przyjemnym dodatkiem:) Mimo pięknej pogody, prawie godzinny bieg do najlżejszych nie należał. Górzysty teren okazał się wymagającym przeciwnikiem, zmuszającym do myślenia i optymalnego rozkładania sił - czego jeszcze nie potrafię i miałam mały problem z bardziej stromymi podbiegami. Radziliśmy sobie na różne sposoby - niektórzy zwalniali tempo, inni przerywali bieg szybkim marszem, a jeszcze inni pod większe górki po prostu podchodzili, każdy na miarę swoich sił. Ja przy jednym podbiegu spasowałam także:) Niestety to była także walka z delikatnie dokuczającym bólem nogi - jak się okazało podczas pierwszej rozgrzewki, nie tylko ja mam taki problem, a przyczyną (wg szefa Łukasza;p)  jest prawdopodobnie brak odpowiednich butów. Wszyscy zgodnie przyznali, że to  najwyższy czas na ich zakup, zatem będzie się trzeba wybrać do Gosi i zainwestować w fundament każdego biegacza. 
I poznałam w końcu Martę - prawdą jest to, że świat jest mały - oraz kolejną Ewę, Anię i Karola. Całą szóstką wraz z Piotrem,  udało nam się dobiec do mety w czołówce ( tych dwóch panów co im mało było i wracali nie liczymy;p), a mi nie wierzyli, że jesteśmy pierwsi.;) Nie wszyscy byli usatysfakcjonowani tym faktem, ale na dźwięk moich słów "to chodź wrócimy do końca drogi i z powrotem" mina Ani zdecydowanie mówiła "już nie", więc przeszliśmy do etapu rozgrzewki. 

Nie mogę pominąć najważniejszego. W czasie pierwszych 30 minut usłyszałam bardzo ważne zdanie "Nawet najdłuższa wędrówka zaczyna się od pierwszego kroku, nie można myśleć nad nim, tylko po prostu go zrobić, a potem już będzie coraz łatwiej." (p. Józef). Pierwszy tydzień za nami - pierwszy mały krok do mety w Przytoku zrobiony! Razem, damy radę!:) 

Wiem, że niektórzy stoczyli walkę ze swoim łóżkiem,  podobno nie chciało ich wypuścić na trening, zatem brawa dla tych, którzy dziś tą bitwę wygrali i byli:) Ja też 2 razy budzik przestawiałam;p 

Dziękuję za tą godzinę razem:) 

PS jeżeli jakaś kobitka zdecyduje się na kąpiel z morsami to może za tydzień się odważę... brrrrr:)

piątek, 10 lutego 2012

Skrzypiący Śnieg



                                                                      źródło: jak-biegac.pl


"oo, śnieg" - to była moja pierwsza myśl po ujrzeniu białego puchu za oknem. Zaskoczyło mnie to, że nie zaczęłam się zastanawiać nad tym, czy iść na trening czy może odpuścić. Po prostu, przyjęłam do wiadomości, że może być zimno i ślisko, trudniej niż poprzednio, ale trzeba sobie jakoś poradzić. Okazało się, że śnieg nie straszny biegaczom drużyny Gazety. Na treningu zjawiło się prawie 40 osób! Były zdjęcia - ja według Łukasza W. jestem niewyraźna (?!) więc nie wiem czy zostałam uwieczniona;)  Krótka i szybka rozgrzewka i bez zbędnego czekania rozpoczęliśmy 45 minutowy bieg po parku tysiąclecia (na oko półtora okrążenia tempem moim) przerywany teoretycznie 8 minutowym marszem i ćwiczeniami (w praktyce moooże 5 min. szliśmy;p). Szybko zrobiło się ciepło, a podczas biegu towarzyszył nam odgłos skrzypiącego śniegu i uśmiechy mijających nas spacerowiczów. Poznałam Julię, z którą biegłam część trasy i Piotra, dzięki któremu szybko dotarłam do domu:) Towarzystwo Ewy i Pana Józefa również umiliło mi czas, a kilka cennych rad na pewno się przyda w przyszłości. W tym tłumie biegaczy, nie znalazłam Marty, ale jutrzejszy trening za dnia, więc może tym razem się uda. To dopiero drugi trening, a ja już czuję się częścią drużyny. Wszyscy optymistycznie nastawieni, uśmiechnięci, po prostu wspaniali:)

I nogi nie bolały;) I kolano również już nie;) Zatem jutro treningowy chrzest na wzgórzach piastowskich:) 

wtorek, 7 lutego 2012

Pierwszy Trening

                                                                                                  źródło: gowork.pl

Hmmm... Może zacznę od początku. Nie pierwszy raz zaczynam biegać i ten blog również do pierwszych nie należy, właśnie. Pewnego dnia, siedząc nad kubkiem z gorącą czekoladą uświadomiłam sobie, że często coś zaczynam i nie kończę. Niestety nie potrafię powiedzieć dlaczego tak jest. Brak motywacji? Znudzenie? Wypalenie? Zwykłe lenistwo? Każda z tych odpowiedzi może być poprawna i jestem przekonana w 100%, że w podobnej sytuacji jest wielu innych, którzy kiedyś również to odkryją. Do pracy nad sobą trzeba dojrzeć i ja chyba właśnie dojrzałam. Wiem czego chcę, na co mnie stać, co chcę osiągnąć w życiu, co lubię i chcę robić, a  z czego muszę zrezygnować. Tak, mogę powiedzieć, że w jakiś sposób dojrzałam i odpowiedziałam sobie na pytanie jak chcę przeżyć swoje życie. Wyznaczyłam sobie kilka celi na ten rok - jeden z nich to wzięcie udziału w półmaratonie Przytok 14 kwietnia. Lubię pisać, między innymi dlatego zdecydowałam się na założenie bloga, lecz nie tylko dlatego. Mam cichą nadzieję, że pokażę tym co nie wierzą we własne siły, że nie ma rzeczy niemożliwych:)

Wróciłam właśnie z pierwszego treningu drużyny Gazety Wyborczej. Było rewelacyjnie! Mimo niskiej temperatury na dworze, zjawiło się około 40 osób. Część to "starzy" wyjadacze, część całkiem nowi - tacy jak ja. Młodzi, starsi i najstarsi - przedział wieku ogromny. Moje największe obawy w momencie poznania części członków drużyny prysły jak bańka mydlana. Wszyscy bardzo sympatyczni, otwarci, chętni do pomocy - widać było, że to taka jedna duża rodzina. Na początek krótka rozgrzewka i zaczynamy bieg po parku tysiąclecia. 30 min powolnego biegu, ewentualnie intensywnego marszu - brzmi strasznie prawda? Jak się okazało strach ma wielkie oczy - nie biegałam 2 lata, a udało mi się biec całe 30 min! Był moment krytyczny, czułam napięcie we wszystkich mięśniach nóg, szczególnie w łydkach, ale pod koniec pierwszego okrążenia kryzys minął i było fantastycznie:) I ciągle tylko dało się słyszeć z różnych stron "dasz radę", "pamiętaj, swoim tempem, spokojnie". Cały trening biegłam w towarzystwie Pani Ewy, która motywowała wszystkich dokoła:)
Nie żałuję, że zapisałam się do drużyny i mam ogromną nadzieję, że w takim składzie, a nawet i większym dotrwamy do 14 kwietnia by razem stanąć na starcie w Przytoku!
Zachęcam tych, którzy jeszcze się nie zdecydowali do wspólnego trenowania! Naprawdę warto!

Blog będzie ze mną przez cały okres przygotowań do półmaratonu, będą tu moje wzloty i upadki, refleksje. Mam cichą nadzieję, że znajdę stałych czytelników, którzy będą ze mną, aż do końca, a może pojawią się w Przytoku i pokibicują? Łatwiej i przyjemniej się biega, gdy są z nami kibice:)