Minęło prawie 5 tygodni od pierwszego treningu Drużyny Gazety. Pamiętam doskonale ten przenikliwy mróz, który zachęcał jedynie do schowania się pod kocem z książką w dłoniach i około 30 zakapturzonych odważnych, którzy podjęli wyzwanie i pokonali samych siebie wynurzając się z domu w swoim dresiku. Wtedy 30 minut ciągłego biegu było wyczynem, a dziś tak rozpisany trening zalicza się do tych lżejszych, mniej wymagających, co wcale nie znaczy, że mniej męczących, bo tempo oczywiście jest trochę szybsze niż na początku. Drużyna zżyła się ze sobą bardzo - mimo tego, że niektórzy nas opuszczają, a niektórzy dołączają. Wspieramy się nawzajem i motywujemy, bo tutaj nie można pójść na skróty - co poniektórzy zaczęli już krzyczeć na tych o "słabszej kondycji";p. I dobrze, niech krzyczą - ktoś musi. Trzeba swoje wybiegać, a samemu byłoby trudniej - to fakt. Każdy trening to wyzwanie, każdy kolejny kilometr zwiększa poczucie własnej wartości i zbliża do mety półmaratonu w Przytoku. Są chwile słabości. Często gdy jestem na 2-3 kilometrze i nie mogę wejść w rytm, uspokoić oddechu to myślę sobie "co ja tutaj robię. ja chcę przebiec 20 km, a umieram na 2 pętli w parku, to bez sensu". Każdy tak ma. Są lepsze i gorsze dni. Czasem przebiegnę 10 km i mi mało i idę na siłownię czy potańczyć do Róż, czasem zrobię 5 km i mam dość. Zdarzyło się, że nie zrobiłam całego treningu bo nie dałam rady i też tragedii nie było. Słucham swojego ciała - czasem, aż za bardzo;)
Został miesiąc - dokładnie 4 tygodnie treningów i ostrej pracy, jedzenia makaronu i ograniczenia słodyczy. Jestem przekonana, że wszyscy biegacze Drużyny dadzą radę i przebiegną ten półmaraton. Moim celem jest dobiec do mety - koniec. Nie liczy się czas ani miejsce. O tym pomyślę kiedyś. Jednak jeśli nie uda mi się przebiec całej trasy to końca świata nie będzie. I na pewno nie odpuszczę - nie wrócę na przysłowiową "kanapę" tylko dlatego, że się nie udało! Przytok jest trudnym półmaratonem - dużo podbiegów - i trzeba wziąć to pod uwagę wyznaczając sobie cel na miarę swoich możliwości. U mnie podbiegi "leżą" i zamierzam nad nimi popracować więcej - mam jeszcze trochę czasu.
Drużyno, damy radę! Dziękuję, że jesteście! Jesteście wspaniali i nie zamieniłabym Was za nic w świecie! Bez Was treningi nie byłyby takie przyjemne mimo, że męczące:)
I pamiętajcie! Miesiąc! Wszystko zależy teraz od nas - włączamy 5 bieg i biegniemy do Przytoku!:)
Motywujemy tych co zdemotywowani i krzyczymy na tych co się lenią! I się nie kłócimy;)
PS1. Dziś zauważyłyśmy, że coraz mniej kobiet się pojawia na treningach - ja się wcale nie dziwię. Nasi mężczyźni bardzo mili i sympatyczni, owszem, ale co jeden to zajęty i może dlatego odpuściły;p