czwartek, 15 marca 2012

Miesiąc!


 


Minęło prawie 5 tygodni od pierwszego treningu Drużyny Gazety. Pamiętam doskonale ten przenikliwy mróz, który zachęcał jedynie do schowania się pod kocem z książką w dłoniach i około 30 zakapturzonych odważnych, którzy podjęli wyzwanie i pokonali samych siebie wynurzając się z domu w swoim dresiku. Wtedy 30 minut ciągłego biegu było wyczynem, a dziś tak rozpisany trening zalicza się do tych lżejszych, mniej wymagających, co wcale nie znaczy, że mniej męczących, bo tempo oczywiście jest trochę szybsze niż na początku. Drużyna zżyła się ze sobą bardzo - mimo tego, że niektórzy nas opuszczają, a niektórzy dołączają. Wspieramy się nawzajem i motywujemy, bo tutaj nie można pójść na skróty - co poniektórzy zaczęli już krzyczeć na tych o "słabszej kondycji";p. I dobrze, niech krzyczą - ktoś musi. Trzeba swoje wybiegać, a samemu byłoby trudniej - to fakt. Każdy trening to wyzwanie, każdy kolejny kilometr zwiększa poczucie własnej wartości i zbliża do mety półmaratonu w Przytoku. Są chwile słabości. Często gdy jestem na 2-3 kilometrze i nie mogę wejść w rytm, uspokoić oddechu to myślę sobie "co ja tutaj robię. ja chcę przebiec 20 km, a umieram na 2 pętli w parku, to bez sensu". Każdy tak ma. Są lepsze i gorsze dni. Czasem przebiegnę 10 km i mi mało i idę na siłownię czy potańczyć do Róż, czasem zrobię 5 km i mam dość. Zdarzyło się, że nie zrobiłam całego treningu bo nie dałam rady i też tragedii nie było. Słucham swojego ciała - czasem, aż za bardzo;)

Został miesiąc - dokładnie 4 tygodnie treningów i ostrej pracy, jedzenia makaronu i ograniczenia słodyczy. Jestem przekonana, że wszyscy biegacze Drużyny dadzą radę i przebiegną ten półmaraton. Moim celem jest dobiec do mety - koniec. Nie liczy się czas ani miejsce. O tym pomyślę kiedyś. Jednak jeśli nie uda mi się przebiec całej trasy to końca świata nie będzie. I na pewno nie odpuszczę - nie wrócę na przysłowiową "kanapę" tylko dlatego, że się nie udało! Przytok jest trudnym półmaratonem - dużo podbiegów  - i trzeba wziąć to pod uwagę wyznaczając sobie cel na miarę swoich możliwości. U mnie podbiegi "leżą" i zamierzam nad nimi popracować więcej - mam jeszcze trochę czasu.

Drużyno, damy radę! Dziękuję, że jesteście! Jesteście wspaniali i nie zamieniłabym Was za nic w świecie! Bez Was treningi nie byłyby takie przyjemne mimo, że męczące:)

 I pamiętajcie! Miesiąc! Wszystko zależy teraz od nas - włączamy 5 bieg i biegniemy do Przytoku!:)
Motywujemy tych co zdemotywowani i krzyczymy na tych co się lenią! I się nie kłócimy;)

PS1. Dziś zauważyłyśmy, że coraz mniej kobiet się pojawia na treningach - ja się wcale nie dziwię. Nasi mężczyźni bardzo mili i sympatyczni, owszem, ale co jeden to zajęty i może dlatego odpuściły;p

niedziela, 11 marca 2012

Straszny Tydzień


                                                                                          źródło: polskabiega.pl


Tydzień temu, kiedy przebiegłam 15 km byłam taka szczęśliwa i dumna z siebie. Byłam pewna, że półmaraton jest już w zasięgu ręki... I przyszedł wtorek, czyli dzień "na nie". Czwartkowy trening też nie był taki jakbym chciała, aby był.  Rozpoczęło się od miłego akcentu złożenia życzeń od naszych mężczyzn i  poczęstowania nas pysznymi cukiereczkami z okazji Dnia Kobiet, a potem przeszliśmy do biegu na 6 km. Tak się stało, że ruszyłam jako jedna z pierwszych i sobie biegłam pierwsze 2 km tempem Atoma - i wcale nie miałam wrażenia, że biegnę za szybko, o czym przypomniało mi moje nadwyrężone ścięgno. Zwolniłam więc i udało mi się zrównać z Karolem, z którym przebiegłam jeszcze 2 pętle. Z ostatniej zrezygnowałam, bo już nie tylko ścięgno, ale i kolano domagało się odpoczynku, a jeszcze czekały nas podbiegi - tym razem na o wiele dłuższej i bardziej stromej górce niż wcześniej. Po pierwszych 3 podbiegach myślałam, że wyzionę ducha, a po piątym, nie mogłam się pozbyć zadyszki - i nie tylko ja. Zrobiłam 10 takich podbiegów - o dwa mniej niż było w treningu, ale górka była dłuższa niż 50 metrów - na 9 podbiegu  zostałyśmy wraz z Anią zdublowane przez Olę i Atoma - który jeszcze wyprzedzał innych w trakcie podbiegania pod tą morderczą górkę. Wynagrodzeniem za ten trening były 2 godziny na basenie, w tym godzinny relaks w jacuzzi z Anną Marią;)
U mnie skończyło się to przeziębieniem i piątkową gorączką, która wróciła na sobotnim treningu, na którym w ogóle nie powinno mnie być. I znów nie zrobiłam całego planu treningowego - dlatego ten tydzień był taki straszny. Teraz potrzebuję wsparcia i motywacji, których na pewno z Waszej strony nie zabraknie!


wtorek, 6 marca 2012

Wszystko na nie




Dziś jest dzień, który zdarza mi się bardzo rzadko, ale jednak zdarza. "Dzień na nie" wypadł w dzień treningu, no i niestety trening również był "na nie". Z zaplanowanych 6 km przebiegłam może trzy - naciągane trzy.
Sprinty? Zrobiłam 5 - czyli tyle ile miało być, a że inni zrobili ciut więcej to już nie moja wina;p Doceniam internet w tel.komórkowych, bo gdyby nie to, to zamęczyliby nas na śmierć 12 sprintami po 100 metrów... no, ale rozumiem, starość nie radość - skleroza nie boli, ale nabiegać się trzeba:) I jeszcze jeden czynnik zniechęcający do biegania - przenikliwe zimno. Naprawdę lepiej mi było biegać przy minus 10 niż dzisiaj, mimo, że było nas wyjątkowo dużo i atmosfera gorąca. Cytat treningu:
Ania: "Pamiętajcie, że w czwartek 8 marca - Dzień Kobiet! " Na co Łukasz stwierdził, że kobiety w zeszłym roku nie były tak wymagające ;) Cóż:)

Zapraszam wszystkie kobitki po treningu na basen - 5 zł za 2h:) Kosztem Sauny - no, ale straty jakieś być muszą;p

Śmiało mogę przyznać, że rozpoczęcie biegania było bardzo dobrym pomysłem, a zdecydowanie się na półmaraton dobrą decyzją. Dałam radę przebiec 15 km bez zatrzymania się to i dam radę 21:)

PS 1. 10 marca niby Dzień Mężczyzny - akurat w sobotę;p
PS 2. W czwartek trening z Atomem - miało być zachęcająco, ale to samo w sobie nie brzmi dobrze;)