niedziela, 22 kwietnia 2012

I co dalej?


W życiu nie o to chodzi, by się nie męczyć –  lecz o to, by biec dalej pomimo zmęczenia

Minął tydzień od jednego z ważniejszych dni w mojej biegowej karierze. Postawiłam na regeneracje bo okazało się, że jeszcze w środę przebiegnięcie 5 km to był bardzo duży wysiłek - kolki, skurcze. Mimo, że rwałam się do biegania to posłuchałam mojego organizmu, który stanowczo mówił - nie! Mam nadzieję, że to był dobry wybór, czas pokaże. A póki co na mojej twarzy pojawia się uśmiech gdy tylko pomyślę o Przytoku i o tych 21 kilometrach:)

I co dalej? Na pewno z biegania nie rezygnuję i myślę, że to dopiero początek. Obiecałam sobie, że jeśli dobrze pójdzie mi w Przytoku to zapiszę się na półmaraton do Grodziska i tak właśnie zrobiłam. 10 czerwca razem z innymi członkami Drużyny Gazety stanę na starcie najlepszego półmaratonu w Polsce - to tam biegnie się po życiówki i łamie czasy - dzięki setkom kibiców, którzy dodają sił przez całą trasę. We wrześniu półmaraton w Zielonej Górze, który mam nadzieję pomogę zorganizować. W między czasie pewnie inne, mniejsze biegi no i w przyszłym sezonie trzeba będzie zmierzyć się z tymi 42 km. Być może padnie na Kraków, może Dębno - wszystko w swoim czasie, na pewno pobiegnę:) A kiedyś kiedyś pojadę do Berlina lub Londynu - ah, rozmarzyłam się. Za mną pierwszy krok, ale przede mną jeszcze długa droga, na szczęście nie samotna:)

Co do Krakowa. To już od wczoraj myślami jestem z tymi, którzy dziś reprezentowali Zieloną Górę w Maratonie Krakowskim. Cała nasza siódemeczka  nie dość, że dobiegła do mety to z naprawdę dobrymi czasami!:) Cieszę się razem z nimi, gratuluję i żałuję, że nie mogłam kibicować tam na miejscu.

Czas rozpocząć treningi, aby w tym Grodzisku dobiec z przyzwoitym czasem (mniejszym niż 2:12;p).

sobota, 14 kwietnia 2012

Pierwszy Półmaraton - 2:12

                                                              
Ostatnie zdjęcie to moja obstawa;)

Udało się, udało, udało!:) A było to tak:

Godzina 7:15 pobudka. Niewielkie śniadanie - bo nic przełknąć nie mogłam. I oczywiście dużo dużo wody od 2 dni, aż do dziś do 10:00. Na miejscu trema opadła, bo była drużyna, bo byli znajomi, bo był masaż rozgrzewający nogi i dostałam koszulkę od naszej blondynki. 20 minut przed startem krótka drużynowa rozgrzewka i ... już. Ustawiłam się przy moich balonikach na 2:15 (biegacze, którzy pomagają ukończyć bieg w określonym czasie) i tylko czekałam na start. Znów stres i adrenalinka dała o sobie znać. W końcu strzał i zaczęła się walka. Pierwsze 10 km biegło się wspaniale - nawet ich nie poczułam. Pogoda dopisywała - słońce, lekki wiatr. Nie obeszło się bez jednej niemiłej niespodzianki na trasie - brak wody na pierwszym punkcie.
Na szczęście moi pacemakerzy tak mnie motywowali i pilnowali, żebym nie biegła za szybko, że dobiegłam do drugiego punktu z wodą, tam już była. Najbardziej bałam się podbiegu w Łazach, a okazał się zwykłą górką - gdyby mi nie powieli nawet bym nie wiedziała, że to ta "góra". Czas płynął szybko, tak samo jak pękały kolejne kilometry. Warto było pobiec z balonikami i trzymać tempo - wyprzedzanie osób na ostatnich kilometrach - bezcenne!:) Ani razu nie poczułam jakiegoś zbyt dużego zmęczenia, zero zadyszki i kolek - nie to co biegacze, których mijałam na trasie:) Ostatni kilometr dłużył się niemiłosiernie, a jak dostałam żółtego tulipana od małej dziewczynki to łzy radości same mi do oczu napłynęły. 300 metrów przed metą czekał Łukasz, Atom i pozostali, których doping pomógł pokonać ten ostatni, morderczy odcinek - nie poszli na masaż, nie zajęli się sobą tylko czekali na wszystkich i dlatego nie zamienię tej drużyny na żadną inną:) Na mecie czekała już Ania, a ja się poryczałam na dobre ze szczęścia:) Dostałam upragnioną wodę i medal i dopiero wtedy poczułam, że niemiłosiernie bolą mnie nogi. Masaż był zbawieniem, a zaraz po, oczywiście telefony do rodziców i znajomych.
Ostatecznie zamknęłam się w czasie 2:12 wg mojego zegarka. Fajnie, że czas dobry, ale to nie jest w tym momencie najważniejsze. Ważne, że się udało! I już zazdroszczę przyszłorocznym debiutantom tej radości, bo moja już będzie inna, taka lub jeszcze większa będzie dopiero po maratonie, czyli w przyszłym sezonie:)

Dziękuję drużyno! Mam nadzieję, że to nie koniec naszej wspólnej przygody z bieganiem!

A teraz idziemy świętować:)



niedziela, 8 kwietnia 2012

Tydzień startowy...





6 dni... a mnie już dopada delikatny stres. Byłam dziś (tak, dziś, w pierwszy dzień świąt!) na treningu, który bardzo podniósł mnie na duchu i dodał pewności siebie. Rozbiegałam nadwyrężony bark, przez który miałam krótką dwu - treningową przerwę. Boli jeszcze, ale o wiele mniej. Chyba wolę biegać sama. Ostatnie 8 km biegłam 53 minuty, a dziś 9 km przebiegłam w 48 minut. Widzę efekty. Dziś miałam wspaniałe samopoczucie. Łydki nie bolały w ogóle, rytm złapałam bardzo szybko, żadnych kolek. Cudnie. Były momenty walki z samym sobą, jak zawsze i dałam radę. Dodatkowo obok płynąca rzeka, spokój i cisza. Lubię biegać sama. Spokojne, wolne, swoje tempo.
Jeszcze 3 treningi przed startem. Tylko czy aż? Nie potrafię powiedzieć. Myślę, że dałam z siebie wszystko co mogłam. Teraz już nic nie zmienię, nie nadrobię nieprzebiegniętych kilometrów. Wierzę, że będzie dobrze, że dam radę i już za niespełna tydzień będę jedną z najszczęśliwszych osób na świecie przekraczając metę mojego pierwszego półmaratonu.