sobota, 14 kwietnia 2012

Pierwszy Półmaraton - 2:12

                                                              
Ostatnie zdjęcie to moja obstawa;)

Udało się, udało, udało!:) A było to tak:

Godzina 7:15 pobudka. Niewielkie śniadanie - bo nic przełknąć nie mogłam. I oczywiście dużo dużo wody od 2 dni, aż do dziś do 10:00. Na miejscu trema opadła, bo była drużyna, bo byli znajomi, bo był masaż rozgrzewający nogi i dostałam koszulkę od naszej blondynki. 20 minut przed startem krótka drużynowa rozgrzewka i ... już. Ustawiłam się przy moich balonikach na 2:15 (biegacze, którzy pomagają ukończyć bieg w określonym czasie) i tylko czekałam na start. Znów stres i adrenalinka dała o sobie znać. W końcu strzał i zaczęła się walka. Pierwsze 10 km biegło się wspaniale - nawet ich nie poczułam. Pogoda dopisywała - słońce, lekki wiatr. Nie obeszło się bez jednej niemiłej niespodzianki na trasie - brak wody na pierwszym punkcie.
Na szczęście moi pacemakerzy tak mnie motywowali i pilnowali, żebym nie biegła za szybko, że dobiegłam do drugiego punktu z wodą, tam już była. Najbardziej bałam się podbiegu w Łazach, a okazał się zwykłą górką - gdyby mi nie powieli nawet bym nie wiedziała, że to ta "góra". Czas płynął szybko, tak samo jak pękały kolejne kilometry. Warto było pobiec z balonikami i trzymać tempo - wyprzedzanie osób na ostatnich kilometrach - bezcenne!:) Ani razu nie poczułam jakiegoś zbyt dużego zmęczenia, zero zadyszki i kolek - nie to co biegacze, których mijałam na trasie:) Ostatni kilometr dłużył się niemiłosiernie, a jak dostałam żółtego tulipana od małej dziewczynki to łzy radości same mi do oczu napłynęły. 300 metrów przed metą czekał Łukasz, Atom i pozostali, których doping pomógł pokonać ten ostatni, morderczy odcinek - nie poszli na masaż, nie zajęli się sobą tylko czekali na wszystkich i dlatego nie zamienię tej drużyny na żadną inną:) Na mecie czekała już Ania, a ja się poryczałam na dobre ze szczęścia:) Dostałam upragnioną wodę i medal i dopiero wtedy poczułam, że niemiłosiernie bolą mnie nogi. Masaż był zbawieniem, a zaraz po, oczywiście telefony do rodziców i znajomych.
Ostatecznie zamknęłam się w czasie 2:12 wg mojego zegarka. Fajnie, że czas dobry, ale to nie jest w tym momencie najważniejsze. Ważne, że się udało! I już zazdroszczę przyszłorocznym debiutantom tej radości, bo moja już będzie inna, taka lub jeszcze większa będzie dopiero po maratonie, czyli w przyszłym sezonie:)

Dziękuję drużyno! Mam nadzieję, że to nie koniec naszej wspólnej przygody z bieganiem!

A teraz idziemy świętować:)



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz