źródło: gowork.pl
Hmmm... Może zacznę od początku. Nie pierwszy raz zaczynam biegać i ten blog również do pierwszych nie należy, właśnie. Pewnego dnia, siedząc nad kubkiem z gorącą czekoladą uświadomiłam sobie, że często coś zaczynam i nie kończę. Niestety nie potrafię powiedzieć dlaczego tak jest. Brak motywacji? Znudzenie? Wypalenie? Zwykłe lenistwo? Każda z tych odpowiedzi może być poprawna i jestem przekonana w 100%, że w podobnej sytuacji jest wielu innych, którzy kiedyś również to odkryją. Do pracy nad sobą trzeba dojrzeć i ja chyba właśnie dojrzałam. Wiem czego chcę, na co mnie stać, co chcę osiągnąć w życiu, co lubię i chcę robić, a z czego muszę zrezygnować. Tak, mogę powiedzieć, że w jakiś sposób dojrzałam i odpowiedziałam sobie na pytanie jak chcę przeżyć swoje życie. Wyznaczyłam sobie kilka celi na ten rok - jeden z nich to wzięcie udziału w półmaratonie Przytok 14 kwietnia. Lubię pisać, między innymi dlatego zdecydowałam się na założenie bloga, lecz nie tylko dlatego. Mam cichą nadzieję, że pokażę tym co nie wierzą we własne siły, że nie ma rzeczy niemożliwych:)
Wróciłam właśnie z pierwszego treningu drużyny Gazety Wyborczej. Było rewelacyjnie! Mimo niskiej temperatury na dworze, zjawiło się około 40 osób. Część to "starzy" wyjadacze, część całkiem nowi - tacy jak ja. Młodzi, starsi i najstarsi - przedział wieku ogromny. Moje największe obawy w momencie poznania części członków drużyny prysły jak bańka mydlana. Wszyscy bardzo sympatyczni, otwarci, chętni do pomocy - widać było, że to taka jedna duża rodzina. Na początek krótka rozgrzewka i zaczynamy bieg po parku tysiąclecia. 30 min powolnego biegu, ewentualnie intensywnego marszu - brzmi strasznie prawda? Jak się okazało strach ma wielkie oczy - nie biegałam 2 lata, a udało mi się biec całe 30 min! Był moment krytyczny, czułam napięcie we wszystkich mięśniach nóg, szczególnie w łydkach, ale pod koniec pierwszego okrążenia kryzys minął i było fantastycznie:) I ciągle tylko dało się słyszeć z różnych stron "dasz radę", "pamiętaj, swoim tempem, spokojnie". Cały trening biegłam w towarzystwie Pani Ewy, która motywowała wszystkich dokoła:)
Nie żałuję, że zapisałam się do drużyny i mam ogromną nadzieję, że w takim składzie, a nawet i większym dotrwamy do 14 kwietnia by razem stanąć na starcie w Przytoku!
Zachęcam tych, którzy jeszcze się nie zdecydowali do wspólnego trenowania! Naprawdę warto!
Blog będzie ze mną przez cały okres przygotowań do półmaratonu, będą tu moje wzloty i upadki, refleksje. Mam cichą nadzieję, że znajdę stałych czytelników, którzy będą ze mną, aż do końca, a może pojawią się w Przytoku i pokibicują? Łatwiej i przyjemniej się biega, gdy są z nami kibice:)

To ja się zgłaszam jako wierny kibic, a także (mam nadzieję) kompan w chwilach sukcesów oraz wątpliwości związanych z przygotowaniami do Przytoku. Byłam harcerką przez 12 lat, więc mam nadzieję na miłą rozbieganą znajomość. Wczoraj biegłam "gdzieś w pobliżu"... do zobaczenia jutro!
OdpowiedzUsuńMarta
Wow!:) Ja też mam taką nadzieję:) chyba się znajdziemy w tym tłumie biegaczy:)
Usuń