Wzgórza piastowskie niebawem zaczną mi się śnić po nocach. Z podbiegami radzę sobie ciut lepiej, ale tylko ciut. Dzisiejszy trening był stosunkowo trudny ze względu na topniejący śnieg - wszędzie woda, częściowo zamarznięta, więc równie dobrze można było założyć łyżwy:) Przyznać trzeba, że było ciepło - co poniektórzy ściągnęli czapki, a inni biegli w samym krótkim rękawku - wreszcie można się przyjrzeć drużynie, która jeszcze tydzień temu opatulona była w czapki, kaptury i inne części odzieży ograniczające rozpoznawalność. Ze względu na ślizgawicę pobiegliśmy trasą awaryjną do Ochli i szybko rozdzieliliśmy się na kilka nie widzących siebie grupek. Stanęliśmy na krzyżówce, kawałek za tablicą "Ochla" i czekaliśmy na... Łukasza, który cofnął się po resztę - byliśmy przekonani, że się do nas wróci i powie gdzie dalej, ale nic takiego się nie stało. Kobieca intuicja podpowiadała nam, że wrócić tą samą trasą na pewno się nie wrócili, ewentualnie skręcili przy kąpielisku w górę no, a prosto na tzw. "dziką ochlę" to już na pewno nikt nie pobiegł. To pod przewodnictwem Marty (sama z pewnością bym się zgubiła) pobiegliśmy ścieżką rowerową wgłąb parku - ślisko jak ślisko, ale momentami tak mokro, że wpadaliśmy po kostki w wodę. No, ale biegliśmy i przeklinaliśmy Łukasza - i jak się potem okazało nie tylko my;) "O, szukają nas, i bardzo dobrze im tak" - usłyszałyśmy dźwięk telefonu. Przynajmniej mogliśmy się czuć bezpieczni i pewni, że o nas nie zapomnieli. Nasza 7 osobowa grupka, żeby było zabawniej podzieliła się jeszcze na dwie części. Nie wiem ile nam zajęło dotarcie pod amfiteatr - z 30 minut na pewno. Ostatnia góra, pod którą jeszcze do niedawna podejść nie mogłam była trudnym podbiegiem, ale dzięki motywacji dziewczyn udało się podbiec prawie na samą górę. I nie tylko my się gdzieś zapodzialiśmy - z każdej strony lasu wybiegali nasi biegacze, zmęczeni, ale zadowoleni.
Nie wiem czy przebiegliśmy planowe 10 km, a już na pewno nie był to bieg ciągły, ale trening zaliczam do udanych:) A teraz 2 dni przerwy:)
Miałam dziś momenty braku wiary w to, że uda mi się przebiec ten Przytok, no ale mam nadzieję, że to tylko przejściowe i mi przejdzie;p
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz