wtorek, 28 lutego 2012

Indywidualny trening





To nie jest tak, ze jak nie piszę to nie trenuję. Oczywiście, że trenuję i to w dodatku w moich nowych bucikach, które prezentuję na zdjęciu powyżej:) Bardzo wygodne, polecam sklep Run Planet w ZG:)

   Dziś niestety nie mogę uczestniczyć we wspólnym treningu drużyny gazety, dlatego wczoraj wybrałam się na pierwszy samotny trening. I od razu powiem, że o wiele przyjemniej biega się z kimś. Można porozmawiać - chociaż nie jestem fanką rozmów podczas biegu - i motywować siebie nawzajem. Na indywidualnym treningu trzeba znaleźć siłę w sobie co w pewnych momentach jest bardzo trudne. Ułożyłam sobie ponad 10 km trasę, zadbałam o to, żeby był chociaż jeden podbieg i po krótkiej rozgrzewce ruszyłam ulicami Zielonej Góry.  

   Bardzo szybko wpadłam w rytm, oddech był równy i łagodny, czym byłam mile zaskoczona. Niestety moje mięśnie ścięgien Achillesa i łydek nie chciały współpracować, prosiłam, błagałam, a one jakby udawały, że nie słyszą. Przebiegłam zaledwie kilometr i musiałam zrobić minutową przerwę na rozluźnienie mięśni i "strzepanie" tego napięcia dopiero wtedy mogłam kontynuować bieg, by po kolejnym kilometrze znów powtórzyć tą czynność. Każda przerwa nie trwała dłużej niż minutę, a była konieczna. Do teraz nie wiem dlaczego tak się działo - być może za krótko się rozgrzewałam. Dopiero na 6 kilometrze było o wiele lepiej, mogłam biec bez żadnych postojów, dlatego dołożyłam sobie gratisowy kilometr w kierunku Os. Leśnego. W czasie treningu mijałam kilku biegaczy i żałowałam, że nasze ścieżki się nie pokrywały - zawsze biegli w inną stronę niż ja:)
Trening zakończyłam 200 metrowym sprintem - nie ważne ile przebiegnę, zawsze mam siłę na optymalny finisz, za to biegi na krótkie dystanse nie są moim konikiem ze względu na szybsze tempo;p Ćwiczenia rozciągające oraz seria brzuszków były definitywnym zakończeniem poniedziałkowego samotnego treningu, z którego mimo wszystko jestem zadowolona.

  W tym miejscu chciałam bardzo podziękować zielonogórskim kierowcą, którzy widząc, że dobiegam do przejścia dla pieszych zatrzymywali się chętniej niż przed pieszymi (!). Wielki ukłon w Waszą stronę.

   Jeszcze kilka słów o treningu z zeszłego wtorku, który dla mnie był jednym z trudniejszych czego nie ukrywam. 6 km na rozgrzewkę - czyli 4 pętle wokół parku tysiąclecia. Kończąc drugą czułam się jakbym właśnie kończyła 4 pętlę. Odkryłam, że mój pierwszy kryzys mam zatem na 3 kilometrze. Dzięki towarzystwu Ewy udało mi się moment słabości pokonać i 3 pętla była już tylko przyjemna i lekka:)
Ostatni kilometr pobiegłam ciut szybszym tempem, żeby ocenić swoją formę, która wydaje mi się nie taka zła jak wcześniej myślałam. A dlaczego w takim razie ten trening był najtrudniejszy z wszystkich dotychczasowych? Bo po tych 6 km biegu zaczęły się podbiegi... 10 razy 50 metrów szybkiego biegu pod górkę. Większość tych podbiegów zaczynałam zaraz za Chudym Redaktorem i kilkoma innymi panami, których sprint mnie demotywował - takich szybkości ustawa nie przewiduje drodzy koledzy;)
Pierwsze podbiegi były stosunkowo lekkie. Każdy kolejny coraz trudniejszy - próbowaliśmy zmylić Łukasza co do ich ilości, ale liczył skrupulatnie;p 9-ty podbieg zrobiłam ostatkiem sił, a na 10 spasowałam. Podbiegłam, ale tempem dużo wolniejszym niż przy pierwszym podbiegu.
  Po owych podbiegach odezwały się inne niż dotychczas mięśnie i pierwszy raz, aż tak bardzo wszystko mnie bolało - nawet ręce i nadgarstki (te nadgarstki to już czułam po biegach na orientacje na sobotnim treningu).

Myślę, że teraz zaczyna się dla mnie najtrudniejszy i najbardziej wymagający czas treningów - zaczynam odczuwać ból różnych mięśni po każdym treningu co wcześniej się nie zdarzało, ale każdy wiedział, że kiedyś ten moment musi nadejść - krew, ból i łzy nadeszły, ale poddawać się nie zamierzam:)
Co więcej - udało mi się zachęcić jednego z kolegów do udziału w Przytoku - nie jest z ZG, będzie przygotowywał się samodzielnie i wystartuje razem ze mną:) Powodzenia Michale!:)

Drużyno! Życzę przyjemnego i suchego dzisiejszego treningu - duchem będę z Wami - powodzenia:)

PS Dziękuję tym co mnie wspierają:)

sobota, 18 lutego 2012

Bieg na Orientację...



Wzgórza piastowskie niebawem zaczną mi się śnić po nocach. Z podbiegami radzę sobie ciut lepiej, ale tylko ciut. Dzisiejszy trening był stosunkowo trudny ze względu na topniejący śnieg - wszędzie woda, częściowo zamarznięta, więc równie dobrze można było założyć łyżwy:) Przyznać trzeba, że było ciepło - co poniektórzy ściągnęli czapki, a inni biegli w samym krótkim rękawku - wreszcie można się przyjrzeć drużynie, która jeszcze tydzień temu opatulona była w czapki, kaptury i inne części odzieży ograniczające rozpoznawalność. Ze względu na ślizgawicę pobiegliśmy trasą awaryjną do Ochli i szybko rozdzieliliśmy się na kilka nie widzących siebie grupek. Stanęliśmy na krzyżówce, kawałek za tablicą "Ochla" i czekaliśmy na... Łukasza, który cofnął się po resztę - byliśmy przekonani, że się do nas wróci i powie gdzie dalej, ale nic takiego się nie stało. Kobieca intuicja podpowiadała nam, że wrócić tą samą trasą na pewno się nie wrócili, ewentualnie skręcili przy kąpielisku w górę no, a prosto na tzw. "dziką ochlę" to już na pewno nikt nie pobiegł. To pod przewodnictwem Marty (sama z pewnością bym się zgubiła) pobiegliśmy ścieżką rowerową wgłąb parku - ślisko jak ślisko, ale momentami tak mokro, że wpadaliśmy po kostki w wodę. No, ale biegliśmy i przeklinaliśmy Łukasza - i jak się potem okazało nie tylko my;) "O, szukają nas, i bardzo dobrze im tak" - usłyszałyśmy dźwięk telefonu. Przynajmniej mogliśmy się czuć bezpieczni i pewni, że o nas nie zapomnieli. Nasza 7 osobowa grupka, żeby było zabawniej podzieliła się jeszcze na dwie części. Nie wiem ile nam zajęło dotarcie pod amfiteatr - z 30 minut na pewno. Ostatnia góra, pod którą jeszcze do niedawna podejść nie mogłam była trudnym podbiegiem, ale dzięki motywacji dziewczyn udało się podbiec prawie na samą górę. I nie tylko my się gdzieś zapodzialiśmy - z każdej strony lasu wybiegali nasi biegacze, zmęczeni, ale zadowoleni.
Nie wiem czy przebiegliśmy planowe 10 km, a już na pewno nie był to bieg ciągły, ale trening zaliczam do udanych:) A teraz 2 dni przerwy:)

Miałam dziś momenty braku wiary w to, że uda mi się przebiec ten Przytok, no ale mam nadzieję, że to tylko przejściowe i mi przejdzie;p







sobota, 11 lutego 2012

Treningowy chrzest

Pierwszy krok – odróżnia zwycięzców od przegranych.
źródło: demotywatory.pl

To był bardzo, bardzo, bardzo przyjemny i wartościowy trening! Słoneczko tak pięknie świeciło i nas ogrzewało, że śnieg i mróz był przyjemnym dodatkiem:) Mimo pięknej pogody, prawie godzinny bieg do najlżejszych nie należał. Górzysty teren okazał się wymagającym przeciwnikiem, zmuszającym do myślenia i optymalnego rozkładania sił - czego jeszcze nie potrafię i miałam mały problem z bardziej stromymi podbiegami. Radziliśmy sobie na różne sposoby - niektórzy zwalniali tempo, inni przerywali bieg szybkim marszem, a jeszcze inni pod większe górki po prostu podchodzili, każdy na miarę swoich sił. Ja przy jednym podbiegu spasowałam także:) Niestety to była także walka z delikatnie dokuczającym bólem nogi - jak się okazało podczas pierwszej rozgrzewki, nie tylko ja mam taki problem, a przyczyną (wg szefa Łukasza;p)  jest prawdopodobnie brak odpowiednich butów. Wszyscy zgodnie przyznali, że to  najwyższy czas na ich zakup, zatem będzie się trzeba wybrać do Gosi i zainwestować w fundament każdego biegacza. 
I poznałam w końcu Martę - prawdą jest to, że świat jest mały - oraz kolejną Ewę, Anię i Karola. Całą szóstką wraz z Piotrem,  udało nam się dobiec do mety w czołówce ( tych dwóch panów co im mało było i wracali nie liczymy;p), a mi nie wierzyli, że jesteśmy pierwsi.;) Nie wszyscy byli usatysfakcjonowani tym faktem, ale na dźwięk moich słów "to chodź wrócimy do końca drogi i z powrotem" mina Ani zdecydowanie mówiła "już nie", więc przeszliśmy do etapu rozgrzewki. 

Nie mogę pominąć najważniejszego. W czasie pierwszych 30 minut usłyszałam bardzo ważne zdanie "Nawet najdłuższa wędrówka zaczyna się od pierwszego kroku, nie można myśleć nad nim, tylko po prostu go zrobić, a potem już będzie coraz łatwiej." (p. Józef). Pierwszy tydzień za nami - pierwszy mały krok do mety w Przytoku zrobiony! Razem, damy radę!:) 

Wiem, że niektórzy stoczyli walkę ze swoim łóżkiem,  podobno nie chciało ich wypuścić na trening, zatem brawa dla tych, którzy dziś tą bitwę wygrali i byli:) Ja też 2 razy budzik przestawiałam;p 

Dziękuję za tą godzinę razem:) 

PS jeżeli jakaś kobitka zdecyduje się na kąpiel z morsami to może za tydzień się odważę... brrrrr:)

piątek, 10 lutego 2012

Skrzypiący Śnieg



                                                                      źródło: jak-biegac.pl


"oo, śnieg" - to była moja pierwsza myśl po ujrzeniu białego puchu za oknem. Zaskoczyło mnie to, że nie zaczęłam się zastanawiać nad tym, czy iść na trening czy może odpuścić. Po prostu, przyjęłam do wiadomości, że może być zimno i ślisko, trudniej niż poprzednio, ale trzeba sobie jakoś poradzić. Okazało się, że śnieg nie straszny biegaczom drużyny Gazety. Na treningu zjawiło się prawie 40 osób! Były zdjęcia - ja według Łukasza W. jestem niewyraźna (?!) więc nie wiem czy zostałam uwieczniona;)  Krótka i szybka rozgrzewka i bez zbędnego czekania rozpoczęliśmy 45 minutowy bieg po parku tysiąclecia (na oko półtora okrążenia tempem moim) przerywany teoretycznie 8 minutowym marszem i ćwiczeniami (w praktyce moooże 5 min. szliśmy;p). Szybko zrobiło się ciepło, a podczas biegu towarzyszył nam odgłos skrzypiącego śniegu i uśmiechy mijających nas spacerowiczów. Poznałam Julię, z którą biegłam część trasy i Piotra, dzięki któremu szybko dotarłam do domu:) Towarzystwo Ewy i Pana Józefa również umiliło mi czas, a kilka cennych rad na pewno się przyda w przyszłości. W tym tłumie biegaczy, nie znalazłam Marty, ale jutrzejszy trening za dnia, więc może tym razem się uda. To dopiero drugi trening, a ja już czuję się częścią drużyny. Wszyscy optymistycznie nastawieni, uśmiechnięci, po prostu wspaniali:)

I nogi nie bolały;) I kolano również już nie;) Zatem jutro treningowy chrzest na wzgórzach piastowskich:) 

wtorek, 7 lutego 2012

Pierwszy Trening

                                                                                                  źródło: gowork.pl

Hmmm... Może zacznę od początku. Nie pierwszy raz zaczynam biegać i ten blog również do pierwszych nie należy, właśnie. Pewnego dnia, siedząc nad kubkiem z gorącą czekoladą uświadomiłam sobie, że często coś zaczynam i nie kończę. Niestety nie potrafię powiedzieć dlaczego tak jest. Brak motywacji? Znudzenie? Wypalenie? Zwykłe lenistwo? Każda z tych odpowiedzi może być poprawna i jestem przekonana w 100%, że w podobnej sytuacji jest wielu innych, którzy kiedyś również to odkryją. Do pracy nad sobą trzeba dojrzeć i ja chyba właśnie dojrzałam. Wiem czego chcę, na co mnie stać, co chcę osiągnąć w życiu, co lubię i chcę robić, a  z czego muszę zrezygnować. Tak, mogę powiedzieć, że w jakiś sposób dojrzałam i odpowiedziałam sobie na pytanie jak chcę przeżyć swoje życie. Wyznaczyłam sobie kilka celi na ten rok - jeden z nich to wzięcie udziału w półmaratonie Przytok 14 kwietnia. Lubię pisać, między innymi dlatego zdecydowałam się na założenie bloga, lecz nie tylko dlatego. Mam cichą nadzieję, że pokażę tym co nie wierzą we własne siły, że nie ma rzeczy niemożliwych:)

Wróciłam właśnie z pierwszego treningu drużyny Gazety Wyborczej. Było rewelacyjnie! Mimo niskiej temperatury na dworze, zjawiło się około 40 osób. Część to "starzy" wyjadacze, część całkiem nowi - tacy jak ja. Młodzi, starsi i najstarsi - przedział wieku ogromny. Moje największe obawy w momencie poznania części członków drużyny prysły jak bańka mydlana. Wszyscy bardzo sympatyczni, otwarci, chętni do pomocy - widać było, że to taka jedna duża rodzina. Na początek krótka rozgrzewka i zaczynamy bieg po parku tysiąclecia. 30 min powolnego biegu, ewentualnie intensywnego marszu - brzmi strasznie prawda? Jak się okazało strach ma wielkie oczy - nie biegałam 2 lata, a udało mi się biec całe 30 min! Był moment krytyczny, czułam napięcie we wszystkich mięśniach nóg, szczególnie w łydkach, ale pod koniec pierwszego okrążenia kryzys minął i było fantastycznie:) I ciągle tylko dało się słyszeć z różnych stron "dasz radę", "pamiętaj, swoim tempem, spokojnie". Cały trening biegłam w towarzystwie Pani Ewy, która motywowała wszystkich dokoła:)
Nie żałuję, że zapisałam się do drużyny i mam ogromną nadzieję, że w takim składzie, a nawet i większym dotrwamy do 14 kwietnia by razem stanąć na starcie w Przytoku!
Zachęcam tych, którzy jeszcze się nie zdecydowali do wspólnego trenowania! Naprawdę warto!

Blog będzie ze mną przez cały okres przygotowań do półmaratonu, będą tu moje wzloty i upadki, refleksje. Mam cichą nadzieję, że znajdę stałych czytelników, którzy będą ze mną, aż do końca, a może pojawią się w Przytoku i pokibicują? Łatwiej i przyjemniej się biega, gdy są z nami kibice:)